allen die vallen / schouwspel

(samuel beckett)

Nieuwe vertaling en toneelenscenering in openlucht van Becketts (dubbelzinnige) tekst 'All That Fall' uit 1957.

Première Nederlandse versie: juni 2008, Oerol Festival, Terschelling (NL)
Première Duitse versie ('Alle, die da fallen'): juni 2009, Festival Theaterformen, Hannover (DE)

De tekst

'All that fall' (1957) is een tekst met een strakke structuur en losbandige zeden; een prachtig staaltje van Becketts ongebruikelijke mix van humor en pathos, zijn grimmige maar montere tragikomische visie, zijn scherpzinnig pessimisme en brutale eenvoud. Samuel Beckett (1904-1989) schreef de tekst als hoorspel in opdracht van de Britse radiozender BBC. Het is één grote taaloefening waarbij Beckett gebruik maakt van de veelzinnige, met name seksuele betekenis van de Engelse woordenschat. Het is wellicht de reden waarom het één van de enige stukken is die hij, ook al was hij perfect tweetalig, niet zelf naar het Frans vertaalde.
Waas Gramser en Kris Van Trier maakten een nieuwe vertaling die recht wil doen aan de dubbelzinnigheden waar de tekst bol van staat.
Met 'All That Fall' is Comp.Marius wat Beckett betreft niet aan haar proefstuk toe. In 2006 werd er in de collagevoorstelling 'Kleine Ondervraging' een fragment uit 'Eindspel' gespeeld en in 2007 maakte zij in samenwerking met het Nederlandse gezelschap 't Barre Land een enscenering van 'Happy Days'.

Mise-en-scène

'Allen die vallen / schouwspel' speelt zich af in openlucht, op een landweggetje op weg naar het station.
De halfronde, houten tribune van Comp.Marius staat opgesteld naar de weg. Een stuk spoor van twintig meter dat aangelegd is door Comp.Marius, loopt langs deze weg. Een klein stationnetje is op het spoor gemonteerd en draagt een plakkaat waarop de naam 'Pisbergen' te lezen is. Twee wegwijzers verwijzen naar 'Strontgat' en 'Kakkershoek'. Een bareel scheidt het speelvlak van de ontvangstzone voor het publiek.



De toon wordt van bij aanvang gezet. Het publiek neemt deel aan een paardenkoers waar Burning Betsy achterna gezeten wordt door Hard Tony en de hete adem van Pink Pussy te voelen is het gat van Golden Shower. Als het prijzengeld verdeeld is, neemt het publiek plaats op de tribune. Madam Geiregat, een vrouw van 70 jaar is op weg naar het station om haar man op te halen.



Drie mannen kruisen haar pad. Allen hebben ze problemen om te bewegen: madam Geiregat door haar overgewicht; de boer omdat zijn ezel weigert een stap te verzeten; de fietser door een platte band en de automobiel door motorpech. Het aloude thema van Beckett: de impotentie, verbeeld in drie vehikels en 100 kilogram cellulitis. Op de weg terug naar huis is madam Geiregat alleen met haar man en verandert plots de toon. De slapstick maakt plaats voor ingetogenheid; de platte grappen slaan om in zwarte humor. Hier doet Beckett zijn reputatie eer aan: twee mensen in een onmetelijke leegte, overgeleverd aan elkaar, steeds weer dezelfde groef krassend in hun levensplaat.



De voorstelling wordt gespeeld in het Nederlands en het Duits. In voorbereiding in Franse versie.

Medewerkers

Vertaling: Waas Gramser, Kris Van Trier
Spel: Waas Gramser, Kris Van Trier, Frank Dierens, Yves Degryse, Kyoko Scholiers/Katrin Lohmann
Kostuums: Thijsje Strypens
Decor: Koen Schetske, Bram Verhagen
Coproductie: Comp.Marius in samenwerking met Oerol Festival 2008

Pers

Kalender

sep2009

aug2009

juli2009

juni2009

juni2008